Ամելի Նոտոմբ, «Թշնամու հարդարանքը», սիրավեպ, թարգմանությունը՝ Թագուհի Բլբուլյանի, 99 էջ, «ՆյուՄեգ» հրատ, 2024թ.:
Անծանոթների հետ զրույցը, որպես կանոն, լավ ավարտ չի ունենում, այն էլ՝ Ամելի Նոտոմբի վեպերում:
Անգյուստն օդակայանում ձանձրանում է՝ սպասելով հետաձգված թռիչքին: Դա էլ հերիք չէ, ստիպված է դիմանալ տարօրինակ անունով հոլանդացու՝ Տեքստոր Տեքսելի ձանձրալի շաղակրատանքին: Շատախոսին ինչպե՞ս ստիպել, որ սսկվի. իհարկե, սկսելով խոսել: Ու Անգյուստն ընկնում է այդ թակարդը: Դառնում է Տեքսելի ձեռքի խաղալիքը, ի սկզբանե նշանակված մեղավորը, կատարյալ զոհը: Այդպես Անգյուստն անցնում է դժոխքի բոլոր պարունակներով:
Ստեղծագործելիս Ամելի Նոտոմբը երաժշտություն չի լսում, ասում է՝ դա կսպանի իր ներսի մեղեդին, որ բառեր է դառնում ու հնչում ընթերցողի սրտում: Բելգիացի վիպասանը գրելը համեմատում է ծննդաբերության հետ. «չգիտես` ինչ դիմագծերով փոքրիկ կունենաս, թեեւ քոնն է»: Իսկ նրա յուրաքանչյուր «փոքրիկը» կարճ նախադասություններով, կտրուկ եւ անսպասելի երկխոսություններով առեղծվածային պատմություն է: